آمیخته‌های جانِ خسته‌اید

که می‌روید

آرام آرام.

و اولین برف

که نشست بر بام؛

تا به مددِ نعره‌های حاصل از

آبستن شدنِ سه باره‌ی جهان،

تصویر گری شود پر ایهام،

از آنچه به مانندِ این پیکر

سراسر ویرانگی خواهد شد و تشنگی.

لباس کهنه‌ها بوی تبعیض می‌دهند؛ و من دقیقا نمی دانم چرا عده‌ای هرچه قِی می‌کنند قیمت‌دار می‌شود و در مقابل تمامِ زندگی ما گاهاً به هفته‌ای بند است. همین چند سال قبل در روزنامه‌ای خوانده بودم که فردی بندِ نافِ بچه‌اش را قابِ طلا گرفته و اولین مدفوعش را حتی.

لباس کهنه‌ها بوی عُقده می‌دهند؛ روزهای کودکی، دغدغه‌های کوچک و عیدهای نوروزی که ظاهراً قرار بود برای همه پوست بیندازد جز ما.

راستی می دانستی لباس کهنه‌هایت بوی تندِ حاصل از استمناءات را می دهند و به زشتیِ لبخندِ وارفته‌ای ست که روی لبانِ بی‌جانت می نشیند، وقتی که فخر می فروشی و خشنودی از این همه سربخشی…

شبیه به بی درکجاییِ من،

آن هنگام که حبس می شوم در حاشیه ی این شهر

که برای من اتاقی بیش نیست.

سرد و بی احساس؛

درست به مانندِ تمامِ بی رحمی ای که “هراویل” داشت،

مثلِ تمامِ کرختکی پاهایم

و شاید زخمِ پاهایت!

بیش از این هم انتظاری نیست؛

تو هنوز برایم همان تصویرِ خشنِ پشتِ قاب هستی

که قابیل وار به نظاره ام می نشیند!

اما لعنتی،

خودت بگو:

با آن زمان که کودکانه به رویم می خندی و بی تاب تر از منی،

چه کنم!؟

پی نوشت:

The child is grown,
The dream is gone.

اما تنهایی مطلق چه؟ آیا جز این است که این روزها تمام آنچه زندگی ست(بخوانید جنگ با زندگی) برای من شکل استمناء به خود گرفته است؟

دنیای مجازی، به طبع آفریننده ی آدم های مجازی هم هست، آدم های بی عاطفه ای که پس از یک سال همسنگری هم به راحتی از ذهنشان پاکت خواهند کرد هرچند که آن ها هم چون تو در حال استمناء هستند و گمان می برند نارفیقی از اولیات مبارزه است. حال تکلیف آنکه نوشته ای ست و نهایتا صدایی که از آغاز روشن است.

یا مثلا مبارزه ی مجازی که ساخته ی دست آفرییندگان دهکده ی مضحک جهانی ست؛ زمانی دست ها یا بر اسلحه بود و یا لااقل قلم، حال تمام دست ها بر کیبورد! که همین هاست که این نسل دو زاری ما را یقینا در هیچ کجای تاریخ جا نخواهد داد…

و البته خنده های از ته دل فراموش نشود…

فقط حالا که نزدیک تر هستی کفش های میهمانی ات را از پا درآور!!

پی نوشت: وبلاگ ما قریب به پنج ماه از دسترس بنده خارج بود. اما من هنوز اصرار بر زنده بودن دارم!