پی‌نوشت: شرکت مرسدس بنز در نمایشگاهی برای تبلیغ جدیدترین محصولاتش در اِمریکا از تصویر چگوارا استفاده(بخوانید سوءاستفاده) کرد.

آنچه بدیهی بود و هزاران شاهد داشت، جنگ‌ِ خیابان بود و زنان و مردانی که در ابتدا و بی هیچ هراسی با دست خالی به مقابله با طبقه‌ی حاکم می‌پرداختند و فریاد آزادی خواهی را با پذیرش بالاترین هزینه‌ها که همانا از دست دادن جان خود و یا زندان و شکنجه بود، سر می‌دادند و البته وضعیت زندان‌های ایران نیز که از آغازین ماه‌های انقلاب بهمن ۵۷ تاکنون(این مطلب به شرایط قبل از آن نمی‌پردازد) بر همگان آشکار است و بعید می‌دانم کسی را بتوان یافت که قوم و خویشی، رفیقی، همسایه‌ای و یا لااقل آشنای دوری نداشته باشد که زخمی ناسور از دهه‌ی شصت بر تنش ننشسته باشد.

بر همین اساس و با اندک توجهی می‌توان دریافت که فاجعه به قدر کفایت عمیق و دردناک هست که به هیچ عنوان لزومی به داستان سرایی و پروپاگاندا در رابطه با سرکوب‌هایی که جاری و ساری بوده و هست، نباشد.

یکی از مسائلی که به عقیده‌ی نگارنده و گواه همین تاریخ کوتاه دو ساله، با مشکل عدم واقعیت روبه رو بود اخبار منتشر شده در خصوص دختری به نام “ترانه موسوی” ست. در این خصوص جا دارد بررسی گردد چه کسی قرار است بیشترین سود را از انتشار و گسترش چنین اخبار کذبی ببرد؟ آیا این چنین نیست که طبقه‌ی حاکم پس از اینکه به سادگی عدم واقعیت آن را آشکار کرد، با فخر فروشی در رابطه با یک مورد، آن را گواهی برای نادرستی تمامی جنایات موجود قلمداد کرده و یا لااقل در این رابطه تردید ایجاد کند؟ آیا این چنین نیست که اعتماد عمومی نسبت به رسانه‌ها کاسته شده و بعضا خوفی که از گسترش این چنین مسائلی به وجود می‌آید، سبب بریده شدن پای بسیاری از خیابان شود؟ شاید برخی بگویند شخصی که با شنیدن چنین اخباری پایش از خیابان بریده می‌شود، همان بهتر که حضوری نداشته باشد اما چرا ما عادت داریم که فراموش کنیم خیل عظیمی از جامعه‌ی ایرانی به هر ترتیب با مذهب و البته سنت آمیخته شده‌اند و این دلیل ساده و نه چندان کوچک گواهی ست منطقی برای اینکه لااقل اخبار را همان گونه که هست روایت کنیم…

در این خصوص گفتگویی داشتم با امید حبیبی‌نیا، روزنامه نگار ساکن سوئیس که از ابتدا در جریان اخبار منتشر شده در خصوص ترانه موسوی قرار داشت. متن کامل این گفتگو را در هرانا بخوانید.

حسن نیت همیشه هم خوب نیست، نمونه اش همین استقبال گسترده از صفحه ۲۵ بهمن در فیس بوک که برپایه ی حس نیت بسیاری از مخالفین دولت با سلایق مختلف به امید یافتن مکانی برای ارائه ی آزاد دیدگاه های خود بود. جالب است، جماعتی که شاهد تحولات پی در پی در منطقه بودند، خسته از سانسور به این صفحه پناه آوردند اما غافل از اینکه بسیاری با آنکه مدعی آزادی بیان اند اما هنوز به قدرت نرسیده دست به سانسور و قلع و قمع مخالفین می زنند…

اندکی پس از دعوت مردم از سوی رهبران اصلاحات(موسوی و کروبی) به راهپیمایی در حمایت از وقایع جاری در خاورمیانه عموما و انقلاب مصر و تونس خصوصا و متعاقب آن حمایت بسیاری از فعالین سیاسی- مدنی داخل و خارج از کشور، صفحه ای با نام ۲۵ بهمن در فیس بوک مطرح شد که در زمان کوتاهی طرفداران بسیاری پیدا کرد. این صفحه که البته با حمایت بی حد سایت های اصلاح طلب روز به روز شناخته تر می شد، محل اعلام بسیاری از برنامه ها و دیدگاه ها در مورد جنبش اعتراضی جاری در ایران بود که می رفت پس از وقفه ای یک ساله دوباره پا بگیرد؛ و مسئولان آن حتی برای پیشبرد اهداف، جمعی از روزنامه نگاران را نیز به عنوان “گروه مشاورین” خود برگزیدند که البته پس از ۲۵ بهمن گروه مشاوران در فیس بوک را تعطیل کردند!

فعالیت های صفحه ی مذکور که می توان از آن به عنوان یک گروه نیز یاد کرد، پس از راهپیمایی ۲۵ بهمن که عملا به تظاهرات اعتراضی برعلیه دولت ایران منجر شده بود، نیز ادامه یافت فقط با تفاوت اینکه کمپین های اعتراضی شکل و شمایل متفاوتی به خود گرفت و البته آن قدر تقلیل رفت که نهایتا به خرید بلیط سینما و فیلم دیدن ختم شد!

خودتان نوع اعتراضاتی که خواستگاه این گروه بود را از ابتد اگر کنار هم بچینید به درستی درمی یابید که در حال حاضر نه تنها به کف مطالبات رسیده که با در پیش گرفتن سیری نزولی فاصله ی بسیاری با آنچه در روزهای نخست مطرح می شد، گرفته است (تظاهرات اعتراضی ۲۵ بهمن که حضور چند ده هزار نفری طیف های مختلف مردم را در بر داشت و با دخالت نیروهای امنیتی به کشته و زخمی شدن چندین تن انجامید، سه شنبه های اعتراضی و خریدهای نوروزی که یکی از آن ها اختصاص داده شد به اعتراض علیه حصر خانگی میرحسین موسوی و مهدی کروبی و البته جالب است که سه شنبه ای که با روز جهانی زن مقارن شده بود، نیز با تبلیغات چندانی مواجه نشد، و حالا خرید بلیط فیلم سینمایی جدایی نادر از سیمین و هدیه دادن آن به دوستان جهت فروش هرچه بیشتر این فیلم نسبت به اخراجی ها ۳ و البته بدیهی ست که عدم تحریم ساختار فرهنگی موجود بیشترین سود را شامل حال سیستمی می کند که حسب سابقه عادت دارد در محافل مختلف فرهنگی- هنری به نسبت شلوغی گیشه فخر فروشی کند.

دیگر نکته مهم در مورد صفحه- گروه ۲۵ بهمن این است که در مرامنامه اخیری که منتشر نموده اند اعلام می کنند به آزادی بیان معتقدیم اما یک خط پایین تر با بیان اینکه ما دارای “اندیشه مشخص”ی نیز هستیم به توجیه بی پایه ی چرایی تبلیغات جهت دارشان برمی آیند و حال سوال اینجاست که آیا این نقض غرض نیست؟ اینکه در عمل ما اصلاح طلب باشیم و با دیگر مخالفان مرز بندی داشته باشیم اما سنگ آزادی بیان را به سینه بزنیم، اینکه حتی بین زندانیان سیاسی هم تفاوت قائل شویم در عین اینکه داعیه دار حقوق بشر می شویم و اینکه حتی گروه مشاوران را هم بعد از مدتی منحل کنیم؛ چه معنی ای دارد؟

آنچه مشخص است این است که صفحهِ گروه ۲۵ بهمن هم چون سایر رسانه های اصلاحطلبان درپی ایجاد تغییراتی جزئی ست و سعی بر آن دارد که در حال حاضر مبارزات مردم را در سطحی حداقلی نگه دارد و البته ایشان را حتی از اندیشه ی تحولی بزرگ بر حذر دارد اما بی شک غیراخلاقی ترین هدف نامبردگان در این بین نشان دادن تمامی معترضان به عنوان طرفداران “میر حسین موسوی” ست.

در حال حاضر نیز بر پایه ی بدیهیات، این صفحه جذابیت اولیه ی خود را از دست داده است و با اینکه در حال حاضر قریب به ۷۰ هزار عضو دارد، اما مطالب و کامنت های ارسالی اعضا روز به روز کمتر می شود تا به بازی گرفتن احساسات مردم همچون همیشه عمر بلندی نداشته باشد…

منتشر شده در آزادی بیان

محمد مختاری، جوان ۲۱ ساله ای ست که بر اثر اصابت گلوله به کتفش زخمی شده است و البته حالش آن قدرها وخیم نبوده که به مرگ بینجامد و وی حتی تا مدت ها با پاهای خودش حرکت می کرده هرچند که خون زیادی از بدنش خارج شده بود. این خبر را هرانا به نقل از شاهدان عینی منتشر و مورد تایید قرار داده است و حال سوال اینجاست که چطور کسی که از ناحیه ی کتف زخمی شده روز بعد خبر مرگش منتشر می شود؟

خبرگزاری تابناک وابسته به محسن رضایی، که به شخصه برای اولین بار خبر فوت محمد مختاری در بیمارستان را از آنجا خواندم، عکسی از وی منتشر کرده که گویا روی تخت بیمارستان است. در این عکس با توجه به آتلی که مشاهده می شود مشخص است که گردن صاحب عکس(به گواه تابناک محمد مختاری) شکسته است و صورتش غرق در خون است و حتی زیر یکی از چشم های وی که در عکس مشاهده می کنیم به شدت کبود است.

به شخصه نمی توانم ارتباط مشخصی بین زخم تفنگ از ناحیه ی کتف و خون سر و صورت و شکستگی گردن برقرار کنم…

از سویی ندای سبز آزادی به تازگی خبری منتشر کرده و براساس آن مشخص می شود که در روز تشییع جنازه ی محمد مختاری، نیروهای دولتی و بسیج به تشییع تابوتی خالی از جسد اقدام کرده بودند و اجازه نمی دادند هیچ از یک اعضای خانواده و آشنایان محمد مختاری خود را به زیر تابوت وی برسانند…

محمد به گواه عکس های منتشر شده از وی، جوانی رعنا با ظاهری آراسته بوده که در شرایط معمولی هم در جامعه ی کنونی ایران و محدودیت های جاری، مشکلات فراوانی خواهد داشت. حال آنکه به گواه پست های منتشر کرده در فیس بوکش که اتفاقا تا روز ۲۵ بهمن هم به روز شده، وی فردی معترض و آزادی خواه بوده است و به شدت از قیام همگانی در روز ۲۵ بهمن حمایت کرده است تا جایی که عکس پروفایلش را نیز به لوگوی سبز ۲۵ بهمن تغییر داده بود.

حال سوال اینجاست آیا با توجه به شواهد موجود و مشاهدات آخرین ساعات زندگی وی توسط شاهدان عینی، نباید به شهادت محمد بر اثر اصابت گلوله و شدت جراحات وارده شک کرد؟؟؟

تاکید می کنم که این سوال براثر بدبینی در ذهن من شکل نگرفته که کاملا براساس کارنامه ی سیاه حکومت کنونی ایران در مورد شکنجه و کشتار بوده است؛ امیر جوادی فر، نمونه ی نه چندان دور این مورد است که روز ۱۸ تیر ۱۳۸۸ بازداشت شد و به گواه خانواده اش که وی را در شب همان تاریخ در بیمارستان دیده بودند، حال جسمانی چندان بدی نداشته اما چند روز بعد خبر مرگش را شنیدیم و بدیهی ست که اگر محسن روح الامینی(پسر هم پیاله ی جناب محسن رضایی) سرنوشت مشابهی با امیر جوادی فر نداشت، علت مرگ وی نیز تا همیشه در هاله ای از ابهام باقی می ماند…

****

اما به راستی تفاوت این دو زندانی در چیست؟ حبیب چه خاصیتی برای رسانه ها و احزاب و سیاسی داشت که حسین از آن محروم بود؟ چطور می شود که بعد از اینکه اجرای حکم حبیب موقتا لغو می شود کماکان فعالین دست از اعتراض برنمی دارند اما وقتی حسین اعدام هم می شود، آنچنان اعتراضی را شاهد نیستیم؟
راستش من که نتوانستم تاکنون این تبعیض را هضم کنم…

پی نوشت اول: برایم جالب بود که یکی از رفقای کرد که اتفاقا دستی بر قلم دارد و در بسیاری از رسانه ها نفوذ، در ماجرای حبیب بسیار خود را ناراحت نشان می داد و برای جلوگیری از اجرای حکمش حنجره ی خود را پاره می کرد اما در برابر اعدام حسین سکوت اختیار کرد و حتی در فردای آن روز سر موضوعی کم اهمیت به شادی و پایکوبی پرداخت!
پی نوشت آخر: به شخصه شاهد این بودم که ارتباط خانواده ی حسین با بسیاری از خبرگزاری ها و رسانه های معتبر، پیش از اعدام برقرار شد، اما حتی یکی از آن ها هم اقدام به مصاحبه و انتشار خبر در مورد وی ننمودند!

پی نوشت اول و آخر: روزها سخت و سخت تر می شوند. فضا سنگین و سنگین و تر و عقده ها و بغض ها و کینه ها ی درونی ام زیاد و زیادتر!! دلم می خواد بالابیارم…
پیوست: نسخه ی کامل این دلنوشته را می توانید در اینجا بخوانید.

“رضا براهنی”

پی نوشت اول: به دلیل اینکه ایران آزاد ترین کشور جهان است، وبلاگ من هم فیلتر شده است؛ اما خب بسته نمی شود. آدرس جدید قابل دسترس
پی نوشت آخر: به قول رفیقی، یک پای کار می لنگد وقتی یک شادی بین مردم و حکام مشترک باشد! هان؟!

ما پیروزیم
اما کاش شهدای تا ابد زنده ی امروز نیز
در صبح آزادی
پایکوبی می کردند…

پی نوشت اول: تیتر برگرفته از متن ترانه ی “آخرین زمان” شاهین نجفی است.
پی نوشت دوم: عده ای دست از سر شبکه های جذاب صداوسیما ی جمهوری اسلامی برنمی دارند یک عده هم دست از سر بی بی سی فارسی! تا کی آخه…؟!
پی نوشت آخر: بعد از “مراسم تشییع جنازه ی آقای منتظری” و دیدن چنین خیل عظیمی در قم حس خوبی داشتم که الان بعد از “عاشورا” به هیچ وجه چنین حسی رو ندارم. دوباره ریختم به هم! نمی دونم چرا!

پی نوشت اول: این روزها به این می اندیشم که پدر و مادرها چقدر گاهی شبیه حکام می شوند! از آن هنگام که احساس خطر می کنند و مانع می شوند که تو در طی تحصیلات متوسطه شاخه ی علوم انسانی را برگزینی. به راستی چقدر فهمیدن “تو” برای همه گران تمام می شود و البته چقدر “گوسفند” بودن ات ارزان و باصرفه است!!!
پی نوشت ۲: پی نوشت اول به هیچ روی به منظور توهین به شاخه ی تجربی و البته فنی نگاشته نشده است.
پی نوشت ۳: به گمان من انقلاب فرهنگی در بلند مدت تاثیرات به مراتب سنگین تری از باقی ظلم ها و ناحقی ها به جای می گذارد. آخ که چه هضم دشواری هم دارد!!
پی نوشت آخر: گاهی ارتباط برقرار کردن بین دو موضوع “خاص” بسیار دشوار تر از برقراری توازن بین دو کفه ی ترازویی ست که یک طرفش یک وعده ی غذایی ماست و یک طرفش وعده ی غذایی یک کارگر عیال وار…

سکانس پانصد و یازده هزار و یکم
مکان: نامعلوم!
زمان: نیمه شب
خفه شو، گه زیادی داری می خوریا. مگه بهت نمی گم بکش پایین سلیطه، هان؟ جونت بالا بیاد دیگه. زود باش.
ای بابا. اصلا انگار زبون آدمیزاد تو کله ی پوک شماها نمی ره که نمی ره. خیل خوب… خودت خواستی. حاجی دستاشو بگیر. برادرا بیاین تو، وقتشه!

…

باقی قصه کابوسیست که مدت هاست هر صبح نظاره گرش شده ام. فقط فریاد و جیغ و ناله است و در نهایت هم تن بی هوش شده ای که نیمه جان بر روی زمین افتاده و قادر به فریاد درد کشیدن نیست… فقط امیدوارم در لحظه های آخر، میان درد و ناله و خون با قدرت و شهامت تمام، آب دهانت را جمع کرده باشی و روی صورت کثیفش تف کرده باشی؛ ترانه ی من!

پی نوشت اول: فکرش را بکن؛ یک عده جانی که همیشه هم پشت پرده می مانند به مغز انسان ها، از همان بدو تولد، زرداب تزریق کنند تا پس از طی دوران بلوغ، تبدیل شوند به وحشی ترین و بی رگ ترین حیوانات هستی. اگر اسم این عمل استثمار و دزدین انسان از خودش نیست، پس چیست؟؟
پی نوشت ۲: باید تاکید کنم که بی شک ناشی ترین فیلمنامه نویس دنیا بوده و در این زمینه هیچ تخصصی ندارم. قصد من تنها این بود: روایت کابوسی شبانه، به یاد ترانه
پی نوشت ۳: ۹۹% الفاظ رکیک به دلیل مسائل اخلاقی حذف شدند!!
پی نوشت آخر: به پیشنهاد دوست عزیزی، احتمالا از این پس این وبلاگ با پست هایی کوتاه تر از قبل به روز خواهد شد. امیدوارم این بهانه ی خوبی باشد برای زودتر نوشتن و غلبه بر تنبلی همیشگی من در وبلاگ نویسی…