جهان سه باره آبستن است

تو و اُمید،

آمیخته‌های جانِ خسته‌اید

که می‌روید

آرام آرام.

و اولین برف

که نشست بر بام؛

تا به مددِ نعره‌های حاصل از

آبستن شدنِ سه باره‌ی جهان،

تصویر گری شود پر ایهام،

از آنچه به مانندِ این پیکر

سراسر ویرانگی خواهد شد و تشنگی.