آخر این سال لعنتی تو را هم به بند کشیده اند

به گمانم بچه ها کمی دیرتر خبر را بفهمند. لااقل شب را نگرانت نخواهند بود. از صبح اما وقتی به مدرسه مراجعه کنند و متوجه شوند که نیستی، که تو را دزدیده اند، که تو را از آن ها دریغ کرده اند؛ چشمانشان خیس می شود. دلتنگت می شوند. دیگر کسی را ندارند که از سرو کولش بالا روند! می بینی دنیا چه زود می چرخد رفیق؟! همیشه تو در خلوتت پشت هر سیگار برایشان اشک می ریختی اما این بار …
چقدر دوستشان داشتی، به ظاهرت اما نمی آمد! چقدر با شوق از خاطره های مشترکت با آن ها می گفتی.
برای تو می نویسم محمد؛ تو که نیستی تا بخوانی، نیستی تا ببینی اشک هایمان این روزها چقدر گستاخ شده اند، نیستی تا وعده ی ظفر را با آن انرژی وصف ناشدنی به ما بدهی…
راستی یادت باشد برایمان بگویی این اولین شب زندان چقدر طول می کشد؟ حتم دارم لطف دهکده ی جهانی و فشردگی زمان و مزخرفاتی از این دست، شامل حالش نمی شود! یلدایی است برای خودش!!
آخ که چقدر مشتاقانه در تن رنج کشیدگان پوست می ترکاندی. چقدر دردهایشان بر روی گرده هایت سنگینی می کرد و تو البته روز به روز سنگین ترش می کردی!
صدای سرفه های خشکت در آخرین باری که دیدمت هنوز در گوشم می پیچد و مثل پتک آدم را له می کند! یادت هست چقدر آن روز خوشحال بودیم؟! به قول تو یک خاطره ی بزرگ بود در سال بدعت! آخر این سال لعنتی اما تو را هم به بند کشیدند…
به آقای بازجو بگو جرمت عشق به تمام خالی سفرگان است. بگو برای “زن” سهمی بیش از آنچه آنان قائلند، قائلی. بگو دلت برای فرانک تنگ شده…!

محمد غزنویان را آزاد کنید

پیوست: محمد غزنویان اول اسفند ماه با قید وثیقه آزاد شد.